wwwwww HEDENDAAGS ANARCHISME wwwwwwA

home

 

Anarcho-syndicalisme
Ecologie
Anarcha-Feminisme
A-BOEKENBEURS
Transitiebeweging

 

 

De Anarchistische Pinksterlanddagen

Van 17 tot 20 mei 2013

Jaarlijks treffen van de anarchistiche beweging in Nederland (en daarbuiten).

Onderwerpen : antimilitarisme, arbeidsverhoudingen, dierenrechten, eigen media, opbouwen van de beweging en ...

geschiedenis van het anarchisme.

(Verder ook een kinderprogramma !)

Zoals steeds gaat dit door op het kampeerterrein "Tot Vrijheidsbezinning"

Aekingaweg 1a, 8426GN Appelscha, Nederland

Voor info : pinksterlanddagen@hotmail.com
www.pinksterlanddagen.org

 

 

 

Internationale Anarchistische Meeting in Zwitserland

Foto's van de bijeenkomst in St.-Imier, aug. 2012

 

 

 

B

 

Europa & de bankiers...

door Jose Antonio Gutierrez D.


De grenzen van democratie in het 'Project Europa'.


Het enige dat nodig was, was een stevige economische crisis en een beetje ontevredenheid onder de inwoners van Europa's democratieen om hun liberale facade te vergeten en zichzelf te tonen zoals ze werkelijk zijn: de dictatuur van het grote Kapitaal.
Het doet er niet toe wat de burgers denken, de staatsgreep in Griekenland, de aanstelling van technocraten in de regering van Italie en de regering van Ierland radiogecontroleerd vanuit Brussel, dit is het beste bewijs van het feit dat ze zelfs in Europa niet aarzelen om hun democratisch formalisme opzij te schuiven wanneer de belangen van de 1% in gevaar zijn. Dit terwijl de algemene ontevredenheid en de volksmobilisatie toenemen. Wat zal er daarna gebeuren?
Toen aan het begin van het jaar de Arabische volkeren begonnen actie te voeren begonnen Europese landen snel afstand te nemen van de dictators die ze voor enige tijd hadden gesteund, om de vlaggen van verandering die bewijzen op straat eisten in beslag te nemen. Door dit te doen probeerden ze het streven naar sociale en economische veranderingen te kalmeren en ze te vervangen door cosmetische democratische hervormingen, alsof de vormen van strijd van deze mensen niet waren gegaan over het recht op brood, maar voor het recht om toegang te krijgen tot de stembus. Sommigen beschuldigden de europeanen en hun grote broers in Washington van hypocrisie : terwijl ze "geschokt" waren door de repressie in Syrie steunden ze die openlijk in Bahrein en Jemen; terwijl ze zich keerden tegen het radicale Islamisme in Jemen steunden ze openlijk een regime van jihadisten dat probeerde in Libie de sharia-wetgeving op te leggen; terwijl ze het aftreden van Assad eisten sloten ze een oog voor de middeleeuwse monarchieën van de Emiraten, Jordanie, Marokko en Saoedi-Arabië. Het is absoluut geen verrassing, aangezien de imperialisten (en de VS en de EU zijn imperialisten in de klassieke zin van het woord) nooit optreden tenzij het voor een doel is dat past bij hun eigen materiële en geopolitieke belangen.
Hypocrieten mogen ze zijn, maar hun hypocrisie is nogal voorspelbaar.

Anderen keren zich ook tegen hypocrisie van de kant van de europeanen, als ze praten over "democratie", waarbij ze dit concept in beslag nemen en het willekeurig vervormen, als wat ze deden het zorgvuldig kanaliseren van het proces van verandering in de Arabische landen op een typisch Leopard-esque manier was ("verander alles om niets te veranderen"), zodat er geen openlijke dictaturen meer zouden zijn, maar gecontroleerde "democratieen", met het leger als de uiteindelijke beschermer van de imperialistische belangen.
Tenslotte is de enige vrijheid, waarvan ze weten hoe die te verdedigen, de vrijheid van de markt.
Maar er waren ook weer anderen die ons corrigeerden, waarbij ze zeiden dat de europese landen geen hypocrieten waren, maar slechts tegenstrijdig, d.w.z. het was niet zo dat ze in zichzelf niet "democratisch" waren, het was dat ze het ene beleid in eigen land hadden en het andere beleid in het buitenland. Het buitenlands beleid werd natuurlijk bepaald door hun belangen, terwijl het binnenlands beleid werd verondersteld gebaseerd te zijn op goed gewortelde democratische waarden.
Voor het ontploffen van deze mythe van een democratisch Europa was slechts de opkomst nodig van de Puerta del Sol van de "indignados", in al hun glorie en grootsheid. Een Westerse democratie, zoals sommigen het noemen, werkt zo lang niemand protesteert. Zoals Chomsky zo dramatisch heeft aangetoond is het werkelijke mechanisme van controle in de geavanceerde kapitalistische maatschappij niet zozeer de politieknuppel, maar de schepping van een gedwongen consensus door middel van een allesomvattende vorm van propaganda. Als de mensen eenmaal besluiten buiten de strikte grenzen van de democratische vrijheden (die bepaald wordt door de kleine regerende elite) te bewegen, toont de Europese democratie diens tanden en neemt gevangen, slaat (niemand durft te zeggen martelt, maar dat gebeurd ook) en vermoordt zelfs. Het gebeurde tien jaar geleden in Genua en het is ook verschillende keren in Griekenland gebeurd, maar de herinneringen van Europese burgers zijn breekbare dingen...


De staatsgreep van de bankiers in Griekenland.

De afgelopen tijd waren we getuigen van een echte staatsgreep in Griekenland. Toen de "sociaal democraat" George Papandreou het krankzinnige initiatief nam om een referendum te organiseren om te besluiten of Griekenland een onderdeel van de Eurozone zou blijven, werd hij onmiddellijk onder druk gezet om dit niet te doen. De druk kwam, natuurlijk, niet van het Griekse volk, maar van de mandarijnen van de Europese Unie. Waarom isde EU tegen een referendum? Wat kan democratischer zijn dan een referendum, waarbij het volk directe zeggenschap heeft over het beleid dat zowel henzelf aangaat als tenminste de volgende drie generaties? De mening van de EU over referenda is maar al te bekend voor iedereen die in Ierland woont, waar mensen twee keer tegen europese verdragen stemden (Nice in 2002 en Lissabon in 2008), en beide keren door Brussel werd gedwongen om opnieuw te stemmen, na te zijn bedreigd (en niet in al te vage termen) met alle soorten van ernstige gevolgen, van verwijdering uit de EU tot verwijdering uit het Eurovisie Song Festival.
In Griekenland wisten ze dat ze het referendum zouden verliezen en dus werd het op de meest anti-democratische manieren ingetrokken, waarbij ze toonden hoe ze een heel volk kunnen dwingen onderdeel te blijven van een commerciële zone die hen doet bloeden tot de dood en dit met niet legitieme, buitensporige schulden. Ze rekenden af met de sociaal-democratische Papandreou en vervingen hem, zonder verkiezingen, door een zekere Lucas Papademos, ex-gouverneur van de Bank van Griekenland tot 2002, toen vice-president van de Europese Centrale Bank en uiteindelijk economisch adviseur van Papandreou. Dit is de man die verantwoordelijk was voor de overgang van de drachme naar de euro, die een leidende rol had bij de onverantwoordelijke leningen aan Griekse banken en, tenslotte, die persoonlijk het falende economische beleid van een regering bevorderde, dat een land ten gronde richtte. Met andere woorden, we praten over de persoon die alleen meer verantwoordelijk is voor de rotzooi waarin de Grieken zich nu bevinden dan enig ander. Maar de bankiers hebben gesproken : ze zullen geen hint van "populisme" accepteren (het woord dat wordt gebruikt als "democratie" leidt tot resultaten die het Kapitaal niet wil) en de harde tijd waarin we leven eist een sterke hand, zowel om de financiën te controleren als om de straten te controleren, een sterke hand voor de armen, maar een royale hand voor de arme speculanten ... de bankiers die aan de macht zijn!

Technocraten en leugenaars aan de macht !

Ondertussen hebben de Italianen een groot aantal redenen om de val van de pathetische, decadente Berlusconi te vieren, die zijn premierschap omvormde tot niets minder dan een show, met wat extra spijs van sexy showmeisjes, sex met minderjarige meisjes en "bunga bunga"-feesten, allemaal nuttig om zijn banden met de maffia en de enorme corruptie in het hele land in stand te houden. Maar ze hebben minder reden om blij te zijn over hun nieuwe premier, Mario Monti. Zijn geschiedenis lijkt op die van Papademos : hij was een Europees Commissaris, een adviseur van zowel Goldman Sachs, buitengewone speculanten, als van de beruchte multinational Coca Cola, en hij staat dicht bij de huidige president van de ECB, Mario Draghi. We kunnen slechts raden wiens belangen hij zal dienen, hoewel misschien efficienter dan de corrupte clown die net is afgetreden.

Ook in Ierland viel de regering aan het einde van het afgelopen jaar, na de geimproviseerde verkiezingen die in februari werden gehouden, en werd een schijnbaar schizofrene coalitie gekozen : Labour (die in Ierland rechts van Tony Blair staan) en Fine Gael, een flink rechtse nationalistische partij die ooit zelfs flirtte met het nazisme (zelfs in die mate dat mannen werden gestuurd om voor Franco te vechten). Ze kwamen aan de macht door alle gebruikelijke leuke dingen te beloven die tijdens verkiezingscampagnes worden beloofd. Ze beloofden o.a. dat ze de akkoorden van de regering met de ECB zouden herzien en zouden heronderhandelen over het reddingsplan. Ze zweerden ook dat ze de last van de schulden niet zouden verschuiven naar de schouders van de armere delen van de maatschappij. En in feite logen zij ook, zoals gebruikelijk is tijdens verkiezingscampagnes. Niet alleen hebben ze de voorwaarden van het reddingspakket van de eerdere corrupte regering verslechterd, ze hebben verdere bezuinigingen in het volgende 'Budget' aangekondigd die de armen, de sociale uitgaven en de arbeiders zullen treffen, terwijl de bankiers die de rotzooi veroorzaakten hun miljonairsbonussen zullen blijven ontvangen omdat - volgens Labour - deze bankiersbonussen werden overeengekomen voordat de crisis begon!
Deze regeringen zullen garanderen dat deze niet legitieme schulden zullen worden afbetaald, dat ze iedere laatste cent uit ons zullen krijgen voordat deze landen zichzelf bankroet verklaren. Er is geen andere logica aan deze Structurele Aanpassings-Programma's en bezuinigingen in sociale uitgaven, die interne markten vermorzelen en de uitgaven afremmen. Het is een geval van alles te pakken wat je kunt krijgen voordat het huis verbrandt.

Regeringen vallen... maar waar is het alternatief ?

De tragedie in Europa is dat regeringen vallen, maar dat er volgens de gemobiliseerde mensen geen uitweg is uit de crisis, gedeeltelijk omdat de volksbeweging zelf in crisis is, na decennia van sociale verdragen, immobilisme en pacificatie, en vanwege een nogal grondige ideologische penetratie van de bankiersmentaliteit in iedere laag van de maatschappij.
Er zijn vormen van strijd in Griekenland, maar tot nu zijn ze niet voldoende gebleken. Er zijn de "indignados" in Spanje, maar de arbeidersklasse daar is nog maar net begonnen met wakker worden. In Italie en Ierland zijn protesten praktisch niet bestaand. In Ierland wordt iedere massale mobilisatie beperkt tot de weekends (om de economie niet te "schaden"), en zo ver mogelijk van regeringsgebouwen, waar bankiers worden herinnerd aan hun sociale verantwoordelijkheid.

Weldra zullen de massale mobilisaties die het regime uitdagen beginnen. Wat zal er dan in dit (sociaal) democratische Europa, dat zo trots op haar burgerlijke vrijheden is, gebeuren ?

We hebben al enig idee gehad met de ervaring van de Basken en van Noord-Ierland. Die tonen aan dat als de democratie niet werkt, ze overgaan naar een noodtoestand, iets dat net zo veel een onderdeel van de kapitalistische democratie is als de illusie van verkiezingen.
Vergeet niet dat in maart 2009, op het moment van wat een flop van een algemene staking bleek te zijn, Michael O'Leary, CEO van Ryanair, de regering vroeg om het militariseren van de luchthavens van het land, om zo mogelijke vakbondsacties te voorkomen.

Zonder er in Griekenland zelfs een minste teken van revolutie is geweest hebben ze er al een staatsgreep uitgevoerd - niet een militaire staatsgreep, dat klopt, maar niettemin een staatsgreep. En dat met een kracht die groter is dan die van wapens : met de kracht van de euro.
Dit zou genoeg bewijs moeten zijn voor al degenen die nog geloven in de mantra van liberale waarden die geworteld zijn in de europese maatschappij, dat deze dingen ook hier kunnen gebeuren.

In de eindanalyse is het kapitalisme gebaseerd op bruut geweld, en diens oefeningen in democratie zijn slechts formeel, cosmetisch.
De "indignados" in hun kampen in heel Europa eisen terecht werkelijke democratie, als iedereen kan zien dat de besluiten die ons allen aangaan worden genomen in Brussel en door de ECB.
We moeten natuurlijk nooit vergeten dat er geen democratie in de politiek kan zijn tenzij er een democratie in de economie is. Zo lang de economie (d.w.z. de organisatie van de middelen om de basisbehoeften van het volk te garanderen) in de handen van een minderheid is, zal die in dienst staan van een minderheid. En deze minderheid zal macht hebben over de anderen, zonder zich zorgen te hoeven maken of het regeert door middel van referenda of technocraten. Dit is de basisgrens van democratie, het heilige particuliere bezit, en dit zou het eerste element moeten zijn dat enig werkelijk alternatief project moet uitdagen als het de crisis te boven moet komen.

Jose Antonio Gutierrez D.

15 november 2011

(Artikel geschreven voor Anarkismo.net, en mankementig vertaald o.a. door het FdCA-kantoor voor Internationale Betrekkingen.)

             

Internationale Arbeiders Associatie
Mei 2010.
Organiseer en vecht tegen kapitalistische uitbuiting !

Op het moment van schrijven nemen aanvallen op arbeidsvoorwaarden, loon en banen in de hele wereld in omvang toe. De kapitalistische crisis die in 2008 begon werd verondersteld nu over te zijn, toch blijven economische problemen escaleren, waarbij arbeiders in de hele wereld banen en arbeidsvoorwaarden moeten verdedigen. Ondertussen blijven de grote kapitalistische investeerders en hedge funds doorgaan met het gokken over de toekomst van hele naties, bij het streven naar steeds hogere winsten.
De Verenigde Staten van Amerika zijn het centrum van de crisis, maar in de media is het huidige centrum de Europese Unie (EU). Vanaf het einde van 2009 tot vandaag heeft de nadruk op de EU gelegen en niet op de VS. Omtrent Griekenland wordt het Internationaal Monetair Fonds (IMF) gevraagd om in te grijpen. En van meer landen wordt verwacht dat ze serieuze financiële problemen gaan krijgen. In de toekomst zal het duidelijker worden wat er precies gebeurd is, maar we kunnen vandaag al enkele belangrijke redenen onderstrepen.
De VS-hegemonie is nu gebaseerd op militaire macht en het management van het financieringskapitaal, niet op de productie. Het is afhankelijk van de financiële centra van de wereld, van transnationale bedrijven, ratingagentschappen en accountantbedrijven, en verder ook van de speciale verhouding van de Verenigde Staten met het Verenigd Koninkrijk. De meeste, belangrijke kredieten moeten worden gegarandeerd met verwijzing naar rating-agentschappen in de VS en het Verenigd Koninkrijk. En in het geval van belangrijke fusies of een grootschalige privatisering zijn de accountantbedrijven onmisbaar bij de evaluatie van de activa. Maar het financieringskapitaal uit de VS en Groot Brittannië wordt gebruikt om te speculeren tegen economieën van andere landen en zodoende is het een wapen tegen concurrenten.
Verschillende Anglo-Amerikaanse financiers hadden de bedoeling een aanval op de euro te lanceren, om te beginnen met de zwakkere Mediterrane of Zuid-Europese economieën. Dit zou immers ideaal zijn om de druk op de VS, die in november 2009 op het laagste punt stond, te verlichten. Op het moment dat de EU haar Lissabon-Verdrag in december 2009 lanceerde waren er speculatieve aanvallen tegen obligaties van de Griekse en Spaanse regeringen, evenals tegen de euro zelf, begeleid door een perscampagne tegen de zogenaamde 'PIGS' (Portugal, Ierland, Griekenland en Spanje). Zowel de Griekse als de Spaanse premier reageerden op deze speculatieve aanvallen. Tegelijkertijd waardeerden de rating-bedrijven zoals Moody's, Standard & Poor's en Fitch Griekenland lager. Gezegd wordt dat de Amerikaanse banken Goldman Sachs, GP Morgan, Chase Manhattan en Citigroup achter deze rating-bedrijven zitten. Goldman Sachs bijvoorbeeld was vanaf 2002 betrokken bij het verbergen van de tekorten van de Griekse regering en bij het hiermee aanbrengen van een tijdbom binnen het EU-systeem. De bank gebruikte later, volgens het Britse blad The Guardian, diens speciale kennis van de Griekse economie om 'zich te voeden aan Grieks vlees'.
Als de 'hegemonische wereldmacht' zullen de Verenigde Staten alles doen om opkomende concurrenten te bestrijden. Toen de euro werd ingevoerd werd de Europese Unie beschouwd als een mogelijke concurrent. Als onderdeel van hun strategie tegen de Europese Unie hebben de VS een vergroting van de EU en de NAVO aanbevolen. Zo ondermijnde ze een mogelijk verhoogde Franse, Duitse en Russische invloed. Frankrijk en Duitsland zouden ook tegenover elkaar in evenwicht moeten worden gebracht, zodat geen van hen Europa kan overheersen. De oorlog tegen het terrorisme, na 2001, werd door de VS gebruikt om het plan in de "Silk Road Act" van 1999 uit te voeren : Door hun economische en militaire invloed aan te wenden in een corridor van Oost-Europese en Centraal- en Oost Aziatische landen, konden de VS Duitse, Franse en Russische invloed beperken èn … de toenemende en groeiende dreiging van China tegengaan !
De VS en het Kapitaal stimuleren een enkele markt binnen de EU. In het bijzonder toen Angela Merkel in Duitsland aan de macht kwam zijn de initiatieven versneld. De VS en de EU ondertekenden een nieuw transatlantisch economisch partnerschap bij een topbijeenkomst in Washington in april 2006. Ze kwamen overeen een economische raad op te zetten om op bijna 40 terreinen meer regels te stellen, waaronder veiligheid, intellectuele eigendom, financiële dienstverlening, overnames van bedrijven en de luchtvaart- en motor-industrie. Het tijdsschema voor die 'enige markt' werd vastgesteld voor 2015, en de Europese Unie nam in mei 2008 een formeel besluit over de 'enige markt'. Het zal het ongetwijfeld eenvoudiger maken om VS-beleid op te leggen aan het EU-systeem. De VS en het Verenigd Koninkrijk overheersen het financieringskapitaal en grote bedrijven in de luchtvaartindustrie, die de eerste markten zijn die worden geliberaliseerd.
Het is ook belangrijk op te merken dat de VS het machtigste lid van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) zijn. Het IMF wordt gewoonlijk gebruikt tegen landen in Latijns Amerika, Azie en Afrika, waar het economieën heeft vernietigd om ze te openen voor westerse investeringen. Nu het medicijn ook zal worden gebruikt in Europa (IJsland, Letland, Griekenland en meer ?) mag er geen twijfel over bestaan dat om de structurele hervormingen te bereiken strijdende vakbonden de eersten zullen zijn om te worden ingedamd. De hedendaagse race naar de bodem verlaagt lonen, pensioenen en sociale uitkeringen, gooit miljoenen arbeiders in de werkloosheid en valt arbeidsvoorwaarden en rechten aan.
De multinationale bedrijven verspreiden hun fabrieken over de hele wereld, waarbij ze voortdurend worden verschoven naar de meest efficiente, lage kosten producenten zoals India, China, Mexico, enz. De grondstoffen, de productie en de markten liggen vaak op verschillende plekken en het maakt het systeem gevoelig voor arbeidersacties en instabiele politieke situaties. Het is een hoofdtrend dat 'permanente' banen worden omgezet in 'tijdelijke' banen, en dat de permanente banen minder worden beschermd. De Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO/OECD) gebruikt wel 22 indicatoren om het niveau van werkgelegenheid en bescherming in verschillende landen te vergelijken. De aanvallen viseren moeilijke ontslagprocedures en promoten alle soorten tijdelijk werk die de werkgevers op de werkplek kunnen opleggen. Als we naar China kijken, wat wordt beschouwd als de bodem van de race, zijn de minimumlonen heel laag. De economie van China is gestructureerd rond een gedecentraliseerd loonsysteem waarin zogenaamde vrije zones concurreren om investeringen aan te trekken. Deze zones gebruiken migranten-arbeiders van het platteland, die met tijdelijke contracten te werk worden gesteld. Als arbeiders een ongeluk hebben of te oud worden, worden ze ontslagen en terug naar huis gestuurd. Ze worden gehuisvest in afgrijselijke situaties, waarbij het zelfs ontbreekt aan de meest basale faciliteiten. Het wordt hen niet toegestaan hun families met zich mee te nemen, en ze moeten zeven dagen per week lange dagen werken. Chinese goedkope arbeid is ook een export-product, door 'tijdelijk-werk'-agentschappen. Behalve dat deze agentschappen functioneren om de arbeidskracht op te delen, hebben ze in toenemende mate een internationale en politieke invloed. Deze wereldwijde migranten werken vaak in fabrieken of in door Chinezen beheerde bouwprojecten, door een serie van banen : het planten van bloemen in Nederland, het houden van koeien in Mongolie - zelfs het verspreiden van kranten in het Midden Oosten, en ze worden in Israel gebruikt om te voorkomen dat Palestijnen moeten worden aangenomen.
De VS-hegemonie is kwetsbaar vanwege record-tekorten, de speculatie-economie en afhankelijkheid van het buitenland. De productiefabrieken van China en India hebben, vanwege hun handel enorme tegoeden in dollars en wanneer ze al dan niet samen met olieproducenten overgaan naar andere munteenheden, kan de hegemonie van de VS-dollar aan het wankelen gaan. De olielanden Iran en Venezuela trekken daarom de aandacht van de VS die in beide landen een regime-verandering wil forceren, temeer omdat die landen veel olie-energie leveren aan staten die onafhankelijk willen zijn van de VS.
Terwijl het er op lijkt dat ook in andere landen schuldenproblemen bestaan voegen de VS, het land met de meeste schulden in de hele wereld, miljarden dollars toe aan hun schuldenlast, gewoon om hun meervoudige oorlogen in Irak, Afghanistan, Jemen en militaire basissen wereldwijd te financieren. De VS hebben semi-permanente of permanente basissen gevestigd langs een wereldwijd territorium, waarnaar wordt verwezen als De Ark van Instabiliteit, van het Caraïbische gebied en de Andes-regio, door Afrika, het Midden-Oosten naar Centraal en Zuidoost-Azie. Waarnemers zullen opmerken dat deze Ark goed overeenkomt met de belangrijkste regio's van grote olie, gas en minerale rijkdom.
Dit wanhopige kapitalisme laat de uitbuiting van de 'arbeidersklasse' toenemen en onze tijden laten duidelijk zien dat de reformistische vakbonden niet zijn opgebouwd om het hedendaags offensief tegen te houden. Deze bureaucratische, centralistische service-corporaties hebben een concept van partnerschap tussen kapitalisten en arbeiders. Dit concept faalt niet, het is een zelfmoord voor de 'arbeidersklasse' in tijden waarin onze vijanden een permanente oorlog voeren tegen de 'arbeidersklasse' en diens rechten.
Rivaliteiten in het buitenland gaan samen met aanvallen op de vijand in eigen land. De IAA is vergaand betrokken bij twee voorbeelden hiervan. In Servië worden leden van onze zusterorganisatie, de ASI-IWA, en voormalig Algemeen Secretaris van de IAA, Ratibor Trivunac, zonder reden beschuldigd van het gooien van een Molotov-cocktail tegen het ambassadegebouw van Griekenland (Gewonden van 18 euro's). Deze eerste, belachelijke aanklachten van internationaal terrorisme werden later ingetrokken, maar de strijd gaat door totdat alle aanklachten zijn ingetrokken. De IAA-secties en -vrienden zijn actief betrokken bij solidariteit met de FAU-IWA in Berlijn (Duitsland). Ze leveren strijd tegen de 'slavenarbeid'-contracten bij de bioscoop Babylon Mitte. Hoewel de FAU-B op de werkplek de vakbond is die de meerderheid van de werknemers vertegenwoordigt heeft een regionale rechtbank in Berlijn besloten het FAU-B te verbieden zichzelf een vakbond te noemen, en dreigt de rechtbank met boetes of gevangenisstraf als de FAU-B de rechtbanken niet gehoorzaamt ! De kapitalisten en staten verbieden vakbondsactiviteiten of ze accepteren ze om voorspelbare tegenstanders te krijgen, die afhankelijk zijn van het wettelijke raamwerk, structuren, en subsidies : alles om de organisaties te leiden, te controleren, in te dammen, op te splitsen en uiteindelijk te verpletteren.
Tegenover de toenemende assimilatie van traditionele elementen van de oppositie op cultureel, politiek, vakbonds en sociaal niveau weigert de IAA onze vrije associaties te integreren in het kapitalistische systeem. Er zijn geen gelijke delen als de kapitalisten de prijzen van arbeid kopen, verkopen en verlagen, terwijl we als arbeiders moeten gehoorzamen. Het kapitalisme maakt 'verdeel en heers'-systemen om ons tegen onszelf te laten vechten als het gaat over verschillende rassen, seksen, nationaliteiten, enz. Maar wat regeringen en werkgevers willen is niet noodzakelijkerwijs wat ze krijgen. Terwijl het kapitalisme de basis voor opdeling schept, schept het ook de voorwaarden voor directe actie en solidariteit van arbeiders! Solidariteit betekent wederzijdse hulp en heeft geen grenzen. De enige echte baanzekerheid waarop we kunnen rekenen komt van onszelf, en de solidariteit en acties die we kunnen maken. Directe actie op het werk betekent dat we direct optreden tegen het probleem, met stakingen, langzaam-aan-acties, working-to-rule, bezettingen en boycots. Werkloosheid wordt bestreden door overwerk te weigeren en campagnes om de dagelijkse en wekelijkse werkuren te beperken ! Directe acties, propaganda en solidariteit zijn gebaseerd op onze eigen kracht, niet op klassensamenwerking, zoals b.v. vakbonden verkiezingen organiseren voor comites van bedrijven. Economische onafhankelijkheid kan enkel door lidmaatschapsgeld worden gesteld, niet door subsidies van onze vijanden. Federalisme betekent dat we geen centralistische structuren opbouwen, noch fondsen die worden beheerd door vakbondsprofessionals. Anders dan de reformistische vakbonden strijdt de Internationale Arbeiders Associatie (IWA-AIT) op een economisch, sociaal, cultureel en anti-militaristisch niveau. De anarcho-syndicalistische coherentie van de Internationale is essentieel aangezien de strijd een strijd voor een nieuw systeem is. Het doel van de IAA is het kapitalisme en de staat te vervangen door de vrije federatie van vrije arbeiders-associaties, m.a.w. door het libertair communisme ! Het 24e Congres van de IAA werd gehouden in Porto Alegre, Brazilie, in december 2009. De Amerika's, met al diens lijden en recentelijk de aardbevingen in Haiti, Chili en Mexico die nog meer lasten op de uitgebuitenen stelden, is ook een continent van hoop, strijd en solidariteit ! Door het congres in Brazilie te houden wordt de belangrijke rol die de Amerika's blijven spelen in het alledaagse leven en de verdere ontwikkeling van de IAA erkend. Na het congres is de IAA actief geweest bij het ondersteunen van de FAU-Berlijn, de Belgrado 6, en neemt het het initiatief tot gecoördineerde acties tegen tijdelijk werk, waartoe het congres had besloten, en deelname aan de Arbeiders Herdenking Dag, 28 april. Verder was het, op 9 april, een Internationale Dag van Strijd tegen het tijdelijke werkagentschap Start People. Het was een initiatief van de CNT-AIT Zaragoza (Spanje) en de IAA staat gereed als meer solidariteit nodig is ! Er zijn verschillende rechtszaken tegen de Lissabon 11, waartegen de IAA protesteert. Dit is een solidariteits-initiatief van de AIT-Portugal. Verschillende mensen raakten gewond tijdens een demonstratie, waarvan sommigen ernstig, en 11 van de demonstranten werden gearresteerd. Ze riskeren gevangenisstraffen van zes maanden tot vijf jaar. De IAA en de Secties en Vrienden zijn ook actief bij het ondersteunen van, en protesteren tegen, de repressie van de studentenvakbond in de Oekraine, genaamd Priama Dija (Directe Actie). Deze vakbond besloot enige tijd geleden het lidmaatschap van de IAA aan te vragen en nam actief deel aan sommige IAA solidariteitscampagnes (met ASI, FAU, enz.). Het recente solidariteitsinitiatief kwam van SOV CNT-AIT Alicante. De IAA Secties en Vrienden deden mee aan een urgente actie tegen het lastig vallen en de ontslagen bij Editorial Oceano, wat een bedrijf met afdelingen in veel landen is ! Het 24e IAA Congres accepteerde de ZSP als IAA's nieuwe sectie in Polen en de organisatie Humanidad uit Peru liet aan het congres weten dat ze de Vrienden-status zullen aanvragen bij het volgende IAA-congres. En als we praten over organisaties die belangstelling hebben voor de IAA, we hebben recentelijk een verzoek gekregen van een vakbond in Pakistan die zich wil aansluiten bij de Internationale, en de FAS (Foderation der ArbeiterInnen - Syndikate) uit Oostenrijk heeft gezegd dat ze een Vrienden-organisatie van de IAA willen zijn !
Organiseer en strijdt tegen kapitalistische uitbuiting !
Lang leve de Internationale Arbeiders Associatie !

Oslo, 26 april 2010 IAA-Secretariaat
Orig: May 1, 2010 - International Workers Association - Organize and Fight Against Capitalist Exploitation !

(Klik eventueel ook op de link van de FAU hier onder.)

 

 

Anarkismo.net - Internationaal
Anarchistische infotheek : Gent, België
Democratie. Nu - België
ATHENE - Nederland
Anarchist Federation - Groot-Brittanië
Anarchist Federation - Schotland
AFIN - Noorwegen
communalism - Noorwegen
AFIS - Zweden
AFID- Denemarken
AFIF- Finland
FAU- Duitsland
Anarchia-Versand - Oostenrijk
- Zwitserland
L'En Dehors - Frankrijk
FAI- Spanje
FAI- Italië
AK-press - Schotland & USA